26 januari 2012

Frouckje Grijpstra

Mijn naam is Endometriose

Welkom! Mijn naam is Endometriose en ik ben een chronische ziekte. Ik zorg er voor dat het weefsel dat normaal de binnenkant van de baarmoeder bekleedt (endometrium), groeit op plaatsen buiten de baarmoeder. Ik ben geen kwaadaardige ziekte, maar ik ben onvoorspelbaar en hardnekkig. Je hebt niet voor mij gekozen, maar ik heb jou gekozen en met jou nog vele anderen. Ik ben nu bij je voor de rest van je leven. Dat is een ding wat zeker is!

Rond oktober 2010, toen maakte endometriose zich definitief bekend aan mij.
Stel je een berg met sneeuw voor. Je geniet, ademt de frisse lucht in en kijkt de wijde omgeving rond. Je bent jong en ziet een hoop leuke punten waar je wel heen wilt. En dan krijg je een duw, je weet niet waardoor, maar je begint te rollen. Er plakt steeds meer sneeuw aan je vast en hoe verder je rolt, hoe groter de bol om je heen wordt. Je lichaam verstijft, je probeert wending te geven aan  het rollen. Echter je steeds groter wordende bol laat zich moeilijk of niet sturen. Niet wetende hoe lang je nog door rolt, maar ook niet wetende waar je terecht komt als het rollen stopt. En als dat gebeurt, hoe zien jij (en je lichaam) er dan uit?

Zoveel onzekerheden opeens op je pad. Je idealen en wensen lijken aan je voorbij te vliegen. In momenten van wanhoop bid je dat het rollen stopt, dat je de grote bol van je af kan schudden. Of nog mooier, dat het gaat zoals in een tekenfilm: een Sint-Bernardshond komt naar je toe hollen, geeft je een lik over je hoofd met zijn grote kwijlerige tong en na het drinken van de branderige wijn voel je je een stuk beter. Je kunt weer verder met je leven zoals deze was. Nee, zo werkt het met endometriose niet, je raakt het niet kwijt. Nu niet en straks ook niet. Voelt dat even oneerlijk!

Eigenlijk was het niet de endometriose zelf die zich bekend maakte aan mij, maar een tiental andere andere kwalen en klachten. “Je hebt wel altijd vreemde dingen”  is een pijnlijke en veel gehoorde zin in de afgelopen jaren. Bats! Die klapte er keer op keer weer in. Gewoon doorgaan dus.

Uiteindelijk via algemene chirurgen, eerste hulp post, huisarts, spoedopname in het ziekenhuis, darm arts, weer huisarts kom je dan terecht bij de gynaecoloog. Tijdens de echo van je buik stilte, er is iets te zien. Het woord endometriose valt later, maar geen antwoorden meer. Eerst een kijkoperatie. Weken van onzekerheid. Na de kijkoperatie geeft de gynaecoloog je voorzichtig maar zeker het nieuws: “Stiekem, maar heel effectief heeft endometriose huis gehouden in je lichaam. En niet zo'n beetje ook”.

Ik nodig je uit om mee te lezen in deze column over hoe endometriose zich manifesteert bij mij. Op welke facetten van mijn leven heeft deze ziekte invloed?  Heb ik zelf ook invloed op de ziekte?  Welke keuzes liggen er? Dit alles gezien vanuit mijn leven op dit moment, maar ook wil ik je meenemen naar wat er al is geweest en hoe ik nu naar de toekomst kijk.

Nogmaals Welkom! Mijn naam is Endometriose en ik ben Frouckje.
30 jaar, geboren Braziliaan en van Friese afkomst. Blond en pedagoog. Een dromer, maar nuchter.

^{Bron: www.onzichtbaarziek.nl}