Vakantiegevoel!?

Op vakantie. Een heerlijk vooruitzicht en voor veel mensen toch wel één van de hoogtepunten van het jaar. Maar wat als je in een rolstoel zit en/of afhankelijk bent van anderen? De zorg die je dagelijks nodig hebt gaat gewoon door. Ook op vakantie. Hoe zoiets dan in z'n werk gaat?

Ik ben ernstig lichamelijk beperkt. Aangestoken door alle verhalen wil ik ook wel eens een weekje weg. Aanbiedingen genoeg, ja. Voor u misschien. Voor mij werkt het net even anders.

Mijn keuzemogelijkheden

Kies ik voor een reis met 'lotgenoten', dan betaal ik de hoofdprijs. Maar omdat ik met deze 'lotgenoten' op vakantie 'moet', krijg ik geen vakantiegevoel. Je voelt je dan toch weer in het bekende hoekje geduwd. Mocht ik hiervoor kiezen, dan kan ik bij thuiskomst een hele papierwinkel invullen in de hoop de kosten van de verzorging enigszins vergoed te krijgen.

Ga ik met vriendinnen, dan wordt het helemaal feest. Je kunt niet simpel selecteren op "Oh, dat lijkt me wel leuk!" Nee, je selecteert op locaties waar ik met mijn elektrische rolstoel terecht kan. Even simpel selecteren: Elektrische tillift, hoog-laag bed, aangepaste douche, douchebrancard, aangepast toilet, paniekknop. Toch niet zo veeleisend, wel?

Ter land, ter zee of in de lucht?

Ergens naar toe vliegen? Snel is het wel. Maar je moet bij de boeking sowieso al aangeven dat je wil vliegen met je elektrische rolstoel. Eenmaal op Schiphol begint 'de vakantie' pas echt: Je moet uit je stoel worden getild en je wordt in een eenvoudige rolstoel gezet. Daarna word je het vliegtuig ingereden, weer uit de stoel getild en word je naar je bestemming gevlogen. Nooit te ver weg, want ik kan niet even de benen strekken, verzitten of 'gewoon' even naar het toilet. Aangekomen op mijn bestemming, dan moet ik nog uit de vliegtuigstoel, weer in de crisisstoel en in mijn eigen rolstoel. Dit was nog maar de heenreis. Vliegen is gewoon een hel. Tot zover het vervoer.

Vakantiegevoel?

Ga ik inderdaad met vriendinnen, dan moet ik ook ruim van tevoren een 'vakantie-pgb' aanvragen. Een deel van het geld van die pgb gebruik ik om mijn vriendinnen als mantelzorgers in te huren. Het resterende gebruik ik om thuiszorg in te huren. Mijn vriendinnen hebben ook vakantie tenslotte. Zo krijg ik dan extra zorg om mijn vriendinnen te ontlasten. Echter, de praktijk wijst uit dat deze welwillende mensen van de lokale thuiszorg totaal niet op mijn situatie zijn berekend. Huishoudelijke hulp of hulp om steunkousen aan te trekken heb ik niet nodig. Mijn zorgbehoefte is van een heel andere categorie. Vele maten zwaarder.

Voor een echt vakantiegevoel blijf ik maar lekker thuis. Ook omdat het moet, ja.

Helaas

Marieke van Gastel is praktisch brein bij Reëlle en zit in de cliëntenraad van Fokus.
Lees ook haar profiel en haar andere blogs

REACTIES

Vakantiegevoel!?

Roel Faassen (11 sep 2009)

En onwetendheid, en ook wel daaruit volgend onbegrip, vormt natuurlijk een volgend probleem. Bijvoorbeeld: jouw rolstoel is nogal groot. Hierdoor kun je moeilijk in het midden van het terras een plekje zoeken. En meestal zijn de plekjes aan de rand het eerste vol! Dus moet je weer gaan vragen.

Dirk Rombouts (3 sep 2009)

Over twee weken vertrek ik samen met mijn vriendin (ook gehandicapt overigens) met een groepsreis naar Cannes. Hiervoor spaar je anderhalf jaar, en je bent inderdaad met meerdere mensen met een handicap. Het voordeel is wel dat alles voor je geregeld wordt en je nergens naar om hoeft te kijken. Ook kun je zelf bepalen (als je daar eenmaal bent) wat je doet en wat niet. Als je (zoals jij dan) met vriendinnen op vakantie wil, moet je rekening houden dat je alles zelf moet regelen, om maar niet te spreken van de reis zelf. Ik vind dat het maar net is waar je jezelf op instelt. Wat vind je belangrijk? Comfort of kwaliteit?

Pascal (26 aug 2009)

Dag Marieke, Heel goed dat je mensen laat inzien dat wij heel andere kopzorgen hebben dan snobs die moeten kiezen of ze hun vierde vakantie van het jaar doorbrengen in Mozambique, Egypte of Tanzania. Mijn definitie van vakantie is eerder iets in de trant van: even niet hoeven werken en lekker op een terrasje zitten. En als ik geluk heb, dan kan ik misschien een weekje weg. Dat kan echter niet zomaar, want ik heb sinds enkele jaren (noodgedwongen) een heel eisenpakket. Pascal

tonja van hoek (25 aug 2009)

Hallo Marieke, goed dat je dit aankaart. Wij staan hier niet echt bij stil. Af en toe zien we wel gehandicapten op vakantie gaan met het vliegtuig, maar wat er allemaal vooraf bij komt kijken dat heb je als niet gehandicapte niet zo snel in de gaten. Je hebt me wel de ogen geopend. Het enige wat je dan de afgelopen weken wel hebt meegehad is waarschijnlijk het mooie weer. Hopelijk heb je met of zonder je vriendinnen tijd gehad om hiervan te genieten. Om bijvoorbeeld ergens een ijsje te eten ofzo. Is in de zon zitten voor jou wel een optie? Hoe doe je dat eigenlijk met een dagje uit? Is een dagje een dierenpark bezoeken te doen? Hou je dan ook weer rekening met de afstand in verband met rustpauze, toiletgang, iets drinken enzo? Zou het fijn vinden als je hierop wilt reageren. Ik weet dat je ernstig beperkt bent, alleen heb ik er nog geen visualisatie bij. Ik weet dus niet wat voor jou wel of helemaal niet mogelijk is. Wellicht ga ik je in de toekomst nog een keer ontmoeten? Voor nu een hartelijke groet. Ik hoop wel dat je toch een klein beetje vakantiegevoel hebt kunnen bereiken en dat je er nu weer zin in hebt. Een hartelijke groet van Tonja voor jou en je collegas

MARIEKE

Vakantiegevoel!?

Mijn keuzemogelijkheden

Ter land, ter zee of in de lucht?

Vakantiegevoel?

REACTIES

Vakantiegevoel!?

SCHRIJF EEN REACTIE